گردنبند ممنوع

خواب ديدم گياه بودم
گياهی تُرد
که آسان زير پا لگد می‌شود
خواب ديدم بی‌پناه یودم
کودکی بازيگوش
که مادرم
مرا به چهارصد نان فروخت
حساب کردم ديدم
به سال نرسيده
گشنگی امان‌برش ‌کرده
بايد کودکی بزايد

زمانه‌ی ارزانی ست
چوب حراج خورده
بر تن جعبه و
جواهر و
جوهر
بی رنگ شده
دل بيچاره!

از جان آدمی گرانتر چيست؟
خيال می‌کردم
جانم را می‌دهم تا تو حرفت را بزنی
و حالا منم
با بليت‌های باطله از سفری
نيميش کابوس، نيميش رويا.

بليت‌ها باطل شد
و من به راه‌های نرفته
و شهرهای ندیده
و سیب‌های نخورده فکر می‌کنم.

به مادرم گفتم
دلم برای گردنبند ورود ممنوعت تنگ شده
چنگ می‌انداختم به آن و می‌خنديدم
حالا چنگ می‌زنم به هوا
و رهگذران پشت پنجره
بای بای می‌کنند و در لبخند من
دور می‌شوند.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: